Verstrikt in Verlangen deel 4

03-11-2016 16:29

Deel 4

Hij knielt voor haar en komt dichterbij. “Ik heb een beloning verdient.” zegt hij dreigend.
Ze schrikt, “ga naar achteren schreeuwt ze.” Nu voelt ze dat het mis is. Goed mis. Direct heeft ze spijt van haar impulsiviteit. Hij blijft recht voor haar zitten en duwt zijn tong in haar mond. Jane kan zich niet verzetten hij is te sterk. Hij trekt het jurkje van haar af en betast haar borsten.

Dit voelt niet fijn, dit wil ze niet.
“Nee!” schreeuwt ze. “Blijf van me af.” Hij trekt haar van de stoel af en duwt haar ruw op de grond. De koele blik van hem beangstigt haar.

“Wat had je gedacht? Voor wat hoort wat zegt hij zachtjes.” Hij streelt haar wang terwijl ze zich heftig verzet.
Hij breng zijn mond bij haar oor en fluistert. “Hou je stil dan is het zo voorbij, ga ik weg en gaan we beiden hun eigen weg mevrouwtje.” Hij wil haar zoenen en ze begint te schreeuwen. “Laat me los, laat me gaan, dit wil ik niet.” “Stttt…hij drukt zijn hand op haar mond en maakt het gebaar om stil te zijn.

Ondertussen probeert hij zijn stijve pik in haar kut te duwen. Ze huilt en blijft zich verzetten. Haar make-up is uitgelopen van haar tranen. Ze kan niet geloven wat zich hier afspeelt. Hoe kon ze zo stom zijn. Tegelijkertijd is ze boos op zichzelf. En Dylan? Hij zal hem toch niks aandoen?

Ze besluit zich niet meer te verzetten omwille van Dylan. Hij weet niet of het kindje wel of niet thuis is.

Hij is binnengedrongen en neukt haar harteloos. Met keiharde stoten penetreert hij haar. Plots gaat de deur open. Dylan staat daar met zijn knuffel in zijn hand. “Ik moet plassen mamma zegt het kind slaperig. Waarom huil je en wie is die dat?” Mark schrikt van het kind en trekt zijn kleding aan. Hij loopt naar de jongen toe en gaat op ooghoogte zitten. Er is niks aan de hand knul en hij aait hem over zijn hoofd. Snel trekt Jane haar jurkje over zich heen.

“Ga plassen lieverd zegt ze angstig tegen Dylan.” Mark kleedt zich verder aan en rent weg.
Ze pakt snel haar badjas terwijl ze het jongetje hoort plassen. Ze veegt de tranen van haar gezicht en loopt naar haar zoon.

“Mamma waarom hadden jullie geen kleren aan, heeft die man je pijn gedaan? Waarom moest je zo huilen.” Jane pakt het ventje vast. “Er is niks aan de hand lieverd. Mamma was wat verdrietig maar dat is nu over.” Ze pakt hem op.

“Kom ga maar weer lekker slapen lieverd.” Ze legt hem in bed en hij valt direct weer in slaap.
Verslagen loopt ze naar de woonkamer. Het is 23:00, ze zakt door haar benen en begint ontroostbaar te huilen. Ze is vooral boos op zichzelf. Dat haar gevoel haar zo in de steek heeft gelaten.

Dat ze Dylan heeft blootgesteld aan een onveilige situatie. In de foetushouding ligt ze op de grond. Verloren, verslagen en verkracht. Ze besluit Esther te bellen. Ze heeft moeite om het nummer te vinden. Ze is totaal van slag. Esther neemt op. “Hi zus, mis je me al?” Vraagt ze grappend. Jane kan niks anders dan huilen. “Schat ik versta je niet ik kom er gelijk aan.”

Binnen 5 minuten gaat de bel, Esther heeft een sleutel en gebruikt die zonder dat Jane de gelegenheid krijgt om de deur te openen. Jane huilt zelden dus er moet zich iets dramatisch hebben afgespeeld. Esther ziet haar zus op de grond liggen en gaat naast haar zitten. Ze streelt haar. “Laat me los!” gilt Jane. “Blijf van me af!” Esther begrijpt niks van haar reactie.

“Wat is er gebeurt lieverd.” vraagt Esther die zich behoorlijk zorgen maakt. Jane zegt niks en blijft huilen. “Waar is Dylan?” Vraagt Esther die aanstalten maakt om naar zijn kamer te lopen. “Hij is in orde laat hem alsjeblieft slapen” roept Jane. Esther gaat weer zitten en pakt haar telefoon. Ze typt het een en ander.

“Ik weet me geen raad, ik ben verkracht door die date, ene Mark.” zegt Jane overstuur. “Dat meen je niet wat erg.” Zegt Esther die tot tranen geroerd is. “Je moet de politie bellen.” Ik bel wel…Esther staat met haar telefoon in haar hand.

“Nee!: roept Jane “geen politie, het is mijn eigen schuld.”
“Nee zus, zoiets is nooit je eigen schuld. Niemand heeft het recht dat te doen.” Esther veegt haar tranen af. “Ik bel nu de politie en Peter is ook onderweg wie die heb ik net geappt.”

Jane is te verdrietig om er tegenin te gaan. Even later komt Peter. Hij is teleurgesteld over de keuze van Jane om Mark uit te nodigen. Hij hoort het aan en zegt niet veel. Later neemt hij Dylan mee naar zijn huis.Nog iets later arriveert de politie. Morgen wordt ze op het bureau verwacht om aangifte te doen. Esther blijft bij haar en gaat de volgende dag met haar mee naar het bureau.