Verstrikt in Verlangen deel 1

03-11-2016 15:46

Deel 1
Er rijdt een blauwe BMW de straat in. De straat is omgeven met portiekwoningen en andere sociale huurwoningen. De auto stopt en er stapt een man uit in een net pak en doet de deur open voor een jongetje.

Ze lopen naar een woning en de man belt aan, de man houdt het jongetje aan zijn hand vast. Er wordt opgedaan en die direct roept het jongetje “mamma” en vliegt de vrouw in haar armen.

“Hallo lieverd” zegt de vrouw die het jongetje oppakt en vastpakt in haar met verf besmeurde armen “Is mijn kamer klaar mamma?”. De vrouw knikt “Ja lieverd ga maar kijken.”

Het jongetje rent weg de hal in die nog nat is van de verf. “Hoe is het met Dylan gegaan?” Ze kijkt de man vragend aan terwijl ze haar haar in een knotje vouwt. “Prima, hij moet erg wennen aan 2 huizen. Het liefst was ik samen gebleven Jane, als gezin maar dat weet je” zegt de man.

Jane zucht en leunt tegen de deurpost. “Peter, dat gaat niet meer. De koek is op. Ik wil mijn eigen leven leiden. 15 jaar waren we samen maar nu wil ik doen wat ik zelf wil. En als je elke keer weer dezelfde vragen stelt dan wordt het voor iedereen lastig.”

Peter wrijft over zijn hoofd en blijft haar verliefd aanstaren. “Weet dat ik van je hou en ik altijd klaar voor je klaar zal staan.”

Beiden horen ze de voetstapjes van Dylan die rent door de gang. Dylan houdt het been van Jane vast en terwijl ze hem over zijn blonde krullenbol aait zegt ze “pappa komt je volgende week weer halen zeg hem maar gedag” Dylan zegt zijn vader gedag waarna Jane de deur sluit.

“Mamma wanneer is het huis klaar?” vraagt Dylan “Dat duurt nog even lieverd. De slaapkamers zijn klaar, deze week de woonkamer en dan is het helemaal af. Vind je het mooi?” vraagt Jane terwijl ze op haar knieën zit en hem vragend aankijkt.

“Uh, ik vond ons oude huis leuker. Dat was veel groter en toen was je nog samen met pappa” zegt Dylan, met betraande ogen. Jane pakt hem vast en kijkt hem aan.

“Lieverd. Soms gaan ouders uit elkaar en dat is niet leuk. Maar pappa en ik doen er alles aan om jou zoveel mogelijk te zien.” Ze omhelst en kust hem op zijn hoofd. “Ga lekker spelen er ligt nieuw lego in je kamer.”

Dylan lijkt voor nu even gerustgesteld en rent naar zijn kamer. Jane kijkt om zich heen en ziet er tegenop om de woonkamer verder te verven. Ze besluit het nu niet te doen en pakt haar telefoon.

Ze ploft neer op een stoel die ze van haar moeder heeft gehad en stroopt haar ruitjesoverhemd die veel te groot is en haar handen steeds bedekken op. Ijverig veegt ze met haar vinger over het scherm. Ze schrikt van het geluid van de bel.

Ze legt de telefoon op de tafel die ze eveneens van haar moeder kreeg en hoopt dat het niet Peter is die staat aan te bellen. Ze doet de deur open en grijnst. Wat leuk kom erin.

Eenmaal in de woonkamer wijst ze naar een stoel. Ga zitten! Er gaat een vrouw zitten met een rode krullenbos en sproetjes. Ze doet haar jas uit en legt die over haar schoot. “Koffie?”

De vrouw knikt en terwijl Jane wegloopt bekijkt de vrouw de woning. Snel komt Jane terug met 2 mokken en zet die op tafel. “Heb je alles van ma gehad vraagt de vrouw terwijl ze naar de oubollige mokken kijkt.”

Jane lacht. “Ja, ik moet toch wat Es. Ik heb alles achter me gelaten. Ben blij dat ma gelijk van alles aanbood.” Eshter roert in de mok. “Zou ze zich schuldig voelen?” zegt Esther die een knipoog geeft. Jane haalt haar schouders op.

“Wat brengt jou hier zus?” Vraagt Jane terwijl ze in haar mok roert. “Niks, nu we dicht bij elkaar wonen dacht ik even langs te wippen” zegt Esther. Jane kijkt wat geschrokken en zegt. “En wat nou als ik een…”

“Een nieuwe vriend heb”.. vult Esther aan. “Tja dan bel ik wel eerst maar nu hoeft dat toch nog niet?” Jane schud bedenkelijk haar hoofd.
“Heb je al een nieuwe vriend?” vraagt Esther terwijl ze haar mok neerzet.

“Tuurlijk niet!” zegt Jane lachend. “Al aan het daten?” vraagt Esther stug door.
“Nee joh” zegt Jane die het onderwerp wil veranderen. Esther negeert het teken dat Jane er niet over wil praten en vraagt door.”Wat zoek je in een man?”

Pffff.. Jane draait met een plukje haar. Ook zij heeft een krullenbos maar dan blond. “Dat weet ik nog niet Es. Ma had je Aagje moeten noemen in plaats van Esther.” Beiden schieten in de lach.

Aagje gaat verder. “Hoe moet hij eruit zien, donker of blond?” Vragend slaat ze haar armen over elkaar wachtend op antwoord. Een hele tijd is het stil. “Waarom doe je zo geheimzinnig?” vraagt Esther.

Jane gaat staan en kijkt naar buiten. “Beloof me dat je niks zult zeggen.” Zegt Jane ernstig.
Esther fronst haar wenkbrauwen en gaat naast haar zus staan.

Ze slaat haar arm om haar heen. “Zeg het maar zus, ik zal je nooit verraden. Daarvoor hebben we teveel meegemaakt.” Snel flitst het verleden door haar hoofd. “Zeg het maar!”

“Ik zoek iemand die ook dezelfde gevoelens heeft.” zegt Jane voorzichtig. Esther kijkt verbaast.
“Wat bedoel je?” Vraagt Esther.

“Iemand die ook van BDSM houdt” zegt Jane met een zachte stem. Esther haar blauwe ogen zijn groot van verbazing. Ze loopt naar de stoel en gaat zitten.

“Kom!” Ze wijst naar de stoel. Jane gaat ook weer zitten. “Wat bedoel je, Jane ik begrijp niet wat je zegt.” Jane zucht en krabt op haar hoofd.

“SM?” dat ken je toch wel zegt Jane vragend. Esther slaat haar hand voor haar mond. “Oh, meen je dat nou? Is dit door je scheiding gekomen” vraagt Esther met opgetrokken perfect gemodelleerde wenkbrauwen.

“Nee, ik voel dit al langer, maar dacht dat het raar was en deed er niks mee. Hoe langer ik getrouwd was hoe groter de behoefte.”
“En Peter?” Onderbreekt Esther die weet dat Jane een half woord nodig heeft.

“Peter weet ervan maar heeft er niks mee.” “Oh” zegt Esther met grote ogen en haar mond blijft open staan.
“En nu?” vraagt Esther plots.

“Nu hoop ik iemand te vinden met wie ik aan BDSM kan doen.” Zegt Jane zelfverzekerd. “Waar vind je die dan?” vraagt Esther nog steeds wat ontdaan.

“Ik zit sinds kort op Facebook en andere sociale media.” Esther staat op en knielt voor haar zus. “Ik zal altijd achter je staan wat je ook doet. Ons hele leven zijn wel op elkaar aangewezen.”

Jane glimlacht en de 2 omhelzen elkaar. Beiden gaan weer zitten.
“Is Dylan nog bij zijn vader?” vraagt Esther. Jane kijkt geschrokken en roept hem maar hij reageert niet. Snel loopt ze naar zijn kamer.

Sinds Dylan niet permanent bij haar woont vergeet ze soms wel eens dat hij er is. Terwijl ze naar zijn kamer loopt is ze boos op zichzelf. “Hoe kan je je eigen kind nou vergeten?” zegt ze tegen zichzelf