Geboeid door Liefde deel 32

10-09-2015 21:36

deel32

Door deze dramatische gebeurtenis leert ze de warme en hechte familie en vrienden van John kennen. Het verdriet was bij alle familieleden groot en intens.

De moeder van John ging naast eva zitten en liet haar hand geen seconde los en was lief voor haar. De moeder van John had het moeilijk. ze had hem erg gemist en was al jaren bang dat het zo af zou lopen, maar hoopte altijd nog dat haar gevoel niet klopte.

Ze had de hoop dat het allemaal goed zou komen en haar nog enige zoon weer op het kamp zou komen wonen.

Terwijl John's moeder het een en ander over John vertelde dacht eva....
John zou dit moeten zien. Dit zou hem echt gelukkig maken. De familie en ik samen. Dat is wat hij altijd wilde.

De hele familie was intens verdrietig. Ze zijn hecht met elkaar.

Het wachten en de onzekerheid waren erg moeilijk. De tijd ging maar niet voorbij. Elke seconde leek een uur te duren. Bij elk personeelslid die voorbij kwam, sprong ze omhoog, in de hoop op goed nieuws.

ze bleef kijken naar de klok die aan de wand hing. De wijzers leken zich in slowmotion voort te bewegen.

ze besloot om op de gang even op adem te komen. Terwijl ze ijsberend door gang liep ging haar telefoon. De foto van Lisa verschijnt op haar smartfoon.

eva neemt op en doet gelijk huilend haar verhaal.
Lisa schrikt ervan en vraagt of ze naar haar toe moet komen. Nee, de hele familie is hier zegt eva terwijl ze naar de overvolle familiekamer kijkt. Dat zou teveel zijn. Wel lief dat je het vraagt.

ze belooft te bellen zodra ze nieuws heeft. Op de gang werd eva alsmaar nerveuzer. Al die witte jassen en pakken duizelde haar en ze besloot in de familiekamer te wachten.

Na 6 uur wachten, komt een dokter de familiekamer in. Iedereen is doodstil en bang voor wat ze te horen zullen krijgen.

We hebben hem geopereerd maar kunnen nog niks zeggen. Er zijn 8 kogels verwijderd uit het lichaam van John.

Dokter, zal hij het overleven? vraagt eva met bibberende stem. De arts kijkt bedrukt.

Daar kan ik nog niks over zeggen. We moeten eerst kijken of hij de komende uren doorkomt. We hebben gedaan wat we konden, nu is het afwachten.

eva voelde haar tranen lopen.

2 personen mogen kort naar hem toe. Meer mensen op de kamer doet hem geen goed zegt de arts terwijl hij alle familieleden aankijkt.

Daar nam de familie stilzwijgend genoegen mee. John's moeder staat op en beslist dat eva en zijzelf naar binnen gaan.

Hand in hand liepen ze achter de arts aan, door de lange ziekenhuisgang naar de afdeling Intensive care. De route naar de kamer van John was lang, kil en beangstigend. De geur van het ziekenhuis maakte haar misselijk.

Gelukkig hield John's moeder eva's hand vast. ze had voortdurend het gevoel dat ze door haar benen zou zakken.

Eenmaal bij de deur van de kamer zegt John's moeder.. Ga jij maar eerst, ik wacht hier op je.

Met lood in haar schoenen betreedt ze de kamer. Aarzelend loopt ze naar zijn bed toe. Deze man leek helemaal niet op John. Aangesloten aan talloze apparaten lag hij daar. eva veegt haar tranen weg.

ze streelt hem over zijn voorhoofd.
He lieverd, ze kust hem op zijn hoofd. Ik heb mijn haar geknipt. Mooi he? ze kamt haar haar met haar vingers. Heb ik voor U gedaan. ik hou van U Meester.

John reageert niet en ze besluit de kamer uit te gaan. ze kan niet stoppen met huilen en wil niet dat John dit kan horen.

Zijn moeder gaat naar binnen en blijft daar even. eva kan niet meer op haar benen staan en zakt erdoorheen. ze zit tegen de muur aan op de grond. Met haar beiden handen letterlijk in haar korte haar.

John's moeder komt even later de kamer uit en helpt eva om te gaan staan en ondersteunt haar op de terugweg naar de familiekamer. Er werd onderweg niet gesproken. Beiden waren met hun hoofd bij John en wat ze net gezien hadden.

Als ze bijna bij de familiekamer zijn ziet ze plots haar ouders staan. Haar moeder staat met haar armen open en eva valt er direct in. Haar ouders troosten haar.

Lisa heeft ons ingelicht zei haar vader terwijl hij over haar rug wreef. Haar ouders namen ook plaats in de familiekamer en hadden gesprekken met de familie van John.

eva werd hier emotioneel van. Kon John dit maar zien. Totaal verschillende families met verschillende achtergronden die elkaar vinden door emoties. Waarom moet er zich eerst een drama voltrekken voordat we kunnen inzien dat we in de basis allemaal hetzelfde zijn. Verdriet en verlies raakt iedereen ondanks je status, afkomst en klasse. Het slaat niemand over!

Nu maakt het niet uit wat je status is, hoeveel geld je hebt en of welke belangrijke functie je bekleed.
Dit is wat John bedoelde, geen waarde hechten aan zaken die als het moment daar is, geen enkele betekenis meer hebben.

je bent pas rijk als je kan doen waar je blij van wordt. Met mensen die veel betekenen. John..heeft me zoveel geleerd.

Iedereen bleef wachten op nieuws en verbetering van John's situatie. Zolang we niks horen houden we hoop, zei John's moeder.
eva's ouders knikte eensgezind.

De kamer vulde zich met eenheid, liefde, verdriet maar ook warmte.

eva's vader kwam naast haar zitten. Hij haalde zijn dure bril van zijn hoofd en veegde zijn tranen met een katoenen zakdoek. eva het spijt me, ik zie nu in...

Stil pap, geen spijt hebben. Maanden geleden zou ik precies hetzelfde gereageerd hebben. Dan zou ik andere mensen ook geen kans geven. John heeft me laten zien dat vooroordelen je beperken. Ik neem je niks kwalijk.

Haar vader omhelst haar. Ik ben altijd al trots op je geweest maar nu nog veel meer. Ik hou van je!


http://www.daniquezoektgeluk.wordpress.com

----------------------------------------

Alle teksten zijn auteursrechtelijk beschermd. Zonder toestemming mag er niets gekopieerd of verspreid worden. Citeren is alleen toegestaan met uitdrukkelijke toestemming. Voor meer informatie, neem contact op via de contactpagina.